ਸਿਮਰਨ ਵਜੋਂ ਸਵੈ ਦੀ ਅਵਸਥਾ: ਧਿਆਨ, ਅੰਦਰਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੇਤ੍ਰਤਵ

ਸਿਮਰਨ ਵਜੋਂ ਸਵੈ ਦੀ ਅਵਸਥਾ: ਧਿਆਨ, ਅੰਦਰਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੇਤ੍ਰਤਵ

ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਜਪਣਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅੰਦਰਲੇ ਰਾਹ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਹੈ — ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। IFS (ਇੰਟਰਨਲ ਫੈਮਿਲੀ ਸਿਸਟਮਜ਼) ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ “Unblending” ਕਹਾਂਦੀ ਹੈ — ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਰਟਸ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਸਵੈ ਦੀ ਸਾਫ਼ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਵੈ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਸ਼ਾਂਤ, ਦਿਆਲੂ, ਨਿਰਭੀਕ ਅਤੇ ਸੱਚਾ।

ਸਿਮਰਨ: ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ

ਗੁਰਬਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: “ਸਿਮਰਿ ਸਿਮਰਿ ਸੁਖੁ ਪਾਵਹੁ।” ਸਿਮਰਨ ਮਨ ਦੇ ਹੰਗਾਮੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ। IFS ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਰਟਸ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ — ਜਿਵੇਂ ਡਰ, ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਸ਼ਰਮ — ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ: ਹਰ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਪਰ ਉਸ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਵੋ ਨਹੀਂ। Naam ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਰਟ ਨੂੰ ਉਸੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿਓ।

Naam ਅਤੇ Self-energy ਦਾ ਇਕਤਾਰਾ

IFS ਦੇ “Self-energy” ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ Naam ਵਿਚ ਗਹਿਰੀ ਸਾਂਝ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਦਿਆ ਅਤੇ ਇਕਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ Naam Simran ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਜੁੜਦੇ ਹਾਂ — ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਨਿਣੇ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਿਆਰ ਹੈ। IFS ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ “Self-led state” ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ — ਜਿੱਥੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਰੇਕ ਪਾਰਟ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ

ਸਵੈ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਹੁਕਮ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: “ਮਨ ਜੀਤੈ ਜਗੁ ਜੀਤ।” IFS ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਵੈ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੇਕ ਪਾਰਟ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੱਭਦਾ ਹੈ — ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਰਟ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਰਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੈ — Naam ਦੀ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਜਗਤ ਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿੰਘਾਸਨ ਸੰਭਾਲਣਾ।

ਸਿਮਰਨ: ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਇਕਤਾ ਤੱਕ

IFS ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੰਗਾਈ ਜੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਰਟਸ ਆਪਣੇ ਡਰਾਂ ਨੂੰ Naam ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹਰੇਕ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁੱਖੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਵੈ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਕੋਈ ਲਕਸ਼ ਨਹੀਂ — ਇਹ ਅਸਲੀ ਘਰ ਹੈ। Naam Simran ਇਸੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਹਰੇਕ ਪਾਰਟ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਹਰੇਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਸਾਹ ਗੁਰਮੁਖਤਾ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।